Tussen hoop en vrees

Ik denk dat ik niemand hoef te vertellen dat 2020 een bijzonder jaar was. Een jaar waarin de samenleving tot stilstand kwam. Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd heeft het Covid-19 virus zodanig impact gehad op het functioneren van onze maatschappij, dat dit jaar zonder meer de geschiedenisboeken in zal gaan.

Naast onderwijs op afstand, thuiswerken en het lamleggen van bijna ons gehele sociale leven, heeft het virus natuurlijk ook heel duidelijk zijn weerslag gehad op het verenigingsleven binnen onze club. Vanaf half maart kwamen alle korfbalactiviteiten acuut tot een eind. Geen wedstrijden en trainingen meer, laat staan enige sociale activiteit vanuit of rondom de vereniging. Toen het aantal besmettingen terugliep, mocht er onder strikte voorwaarden weer getraind worden, voor en tijdens de zomer. En na de zomer kon het nieuwe seizoen gelukkig “gewoon” beginnen. Nou ja gewoon…, met looproutes, spatschermen, mondkapjes, 1,5 meter afstand houden en heel veel handen wassen. Zaken die in de voorafgaande maanden inmiddels heel gewoon geworden waren, maar dat natuurlijk niet zijn.

Helaas hebben we het eerste gedeelte van het veldseizoen niet eens af kunnen maken, omdat de maatregelen medio oktober weer aangescherpt werden door een oplopend aantal besmettingen. Konden we vanaf november in ieder geval nog wel de zaal in om te trainen, ook dat zit er met de huidige lockdown voorlopig niet meer in.

En zo is het verenigingsleven opnieuw geheel tot stilstand gekomen. In een jaar waarin naast de trainingen en wedstrijden al zoveel activiteiten gesneuveld zijn. Geen familiedag, geen slotdag, geen vrijwilligersborrel, geen kampioensfeesten en barbecues ter afsluiting van het seizoen. Maar soms ook verrassende alternatieven, zoals het kampweekend in en om het clubhuis en de eerste digitale ledenvergadering in de geschiedenis van de club.

Grootste domper was natuurlijk dat we als bestuur hebben moeten besluiten om de geplande jubileumactiviteiten te annuleren. Al hebben we dankzij het organisatiecomité nog met zijn allen kunnen meedoen en genieten van een digitale uitvoering van de pubquiz die op het programma stond.

Het is in deze bijzondere periode met allerlei beperkende maatregelen heel lastig om te zorgen dat je leden binding houden met de vereniging. Grote bewondering hebben we als bestuur dan ook voor al diegenen die desondanks de schouders er onder gezet hebben en er alles aan gedaan hebben om het korfballen, met name voor onze jeugd, zoveel mogelijk doorgang te kunnen laten vinden. Allereerst natuurlijk de trainers en de technische commissies, die nog nooit zoveel verschillende trainingsschema’s in elkaar hebben moeten draaien. Maar ook de barmedewerkers die ondanks alle maatregelen hun dienst gedraaid hebben, de vrijwilligers die zich hebben aangemeld als coronadienst, scheidsrechters en niet te vergeten de mensen die er voor gezorgd hebben dat we in deze bijzondere tijd toch eindelijk ons lang gewenste elektronisch scorebord in gebruik hebben kunnen nemen.

En dan is het bijna 2021. Een nieuw jaar voor de boeg, maar zeker nog niet terug naar hoe het was. Geen vuurwerk, geen nieuwjaarsborrel en voorlopig dus nog geen trainingen en wedstrijden. Al gaan we met de jeugd op het veld trainen, zolang de weersomstandigheden dat toelaten. Maar wel lijkt er met de komst van een vaccin licht aan het eind van de tunnel. Al ben ik bang dat het nog even gaat duren, voordat we hier het effect van gaan merken. Voorlopig zullen we met elkaar moeten zorgen dat we ons aan de maatregelen houden, zodat de lockdown teruggedraaid kan worden en ook andere maatregelen versoepeld worden. Hopelijk gaat dat er voor zorgen dat er weer meer mogelijk wordt met trainingen en eventueel wedstrijden. Wie weet kunnen we dan straks in het voorjaar toch “gewoon” aan de tweede helft van de veldcompetitie beginnen.

Normaal wens je iedereen altijd veel gezondheid toe voor het nieuwe jaar. Afgelopen maanden hebben deze woorden alleen maar meer betekenis gekregen. Veel mensen hebben te maken gehad met zieke familieleden, vrienden of collega’s. En helaas zijn velen dit jaar ook iemand verloren. Ik kan hen vanaf hier alleen maar heel veel sterkte wensen met dit verlies.

We leven tussen hoop en vrees zo tijdens de komende jaarwisseling. Maar ik ben een positief gestemd mens. Dus ik hoop vooral dat we met elkaar dit virus onder de duim krijgen, en we komend jaar langzaam weer terug kunnen naar het elkaar weer ontmoeten, sportief bezig zijn, de gezelligheid en de saamhorigheid die ons verenigingsleven zo belangrijk maakt. En als een flink deel van ons dan tegen de zomer is gevaccineerd, kunnen we dan toch met z’n allen op grootse wijze ons 11-jarig jubileum vieren. Dat moet toch een fantastisch feest worden na al die tijd.

Rest mij iedereen namens het bestuur een hoopvol, maar natuurlijk vooral een gezond 2021 te wensen. En ik hoop iedereen snel weer te zien.

Arne

Lees ook: