Van de voorzitter

Opnieuw tussen hoop en vrees

Na de persconferentie van afgelopen dinsdag, ben ik begonnen aan mijn jaarlijkse artikel voor de Kerstnieuwsbrief. Ter voorbereiding las ik mijn stuk van vorig jaar nog eens terug. Ik had daar de titel “Tussen hoop en vrees” aan meegegeven. Dat was een weergave van niet alleen mijn gemoedstoestand destijds, maar die van vele mensen met mij. Onzekerheid over hoe de pandemie zich zou ontwikkelen en daarmee de door de overheid afgekondigde maatregelen om het aantal besmettingen en de druk op de zorg in toom te houden. En uiteraard de gevolgen daarvan voor de mate waarin wij onze favoriete sport kunnen beoefenen. Ik kon slechts constateren dat deze situatie nu eigenlijk ook weer van toepassing is. Wat ik eerder deze week nog niet kon vermoeden is dat er binnen enkele dagen een nieuwe persconferentie zou zijn, waar het Kabinet opnieuw een lockdown voor heel Nederland zou instellen. De vrees en de bezorgdheid voor de gevolgen van een nieuwe variant van het virus hebben helaas de overhand gekregen.

Zo komt onze samenleving dus opnieuw tot stilstand. Een week extra Kerstvakantie voor onze kinderen, weer volledig thuiswerken en het wederom lamleggen van bijna ons gehele sociale leven. En dat een week voor Kerstmis, bij uitstek het moment om met familie en vrienden bij elkaar te zijn.

En zo is ook ons verenigingsleven nu opnieuw geheel tot stilstand gekomen. Na een normale veldcompetitie op onze prachtige nieuwe velden, waren we in de zaal weliswaar met de avondlockdown al gewend aan de onmogelijkheid om te kunnen trainen en het spelen van wedstrijden zonder publiek. Gelukkig konden de wedstrijden echter grotendeels nog wel doorgang vinden. Maar ook dat zit er voorlopig niet meer in, net zoals alle andere verenigingsactiviteiten. Dus komende weken niet alleen geen trainingen en wedstrijden, maar ook geen nieuwjaarsborrel, geen Nieuwjaars diner van de Vrienden van KZ Danaïden, geen kaartavonden of zaterdagmiddagopening van ons clubhuis.

En dan is het bijna 2022. Een nieuw onzeker jaar voor de boeg. Ondanks de grote mate waarin we ons hebben laten vaccineren en de boostercampagne die nu loopt, weet niemand wat de komende weken en maanden ons gaan brengen. De lockdown is vooralsnog tot 14 januari, maar ik ben bang dat we er daarmee nog niet zijn. We zullen waarschijnlijk net als vorig jaar in januari op het veld gaan trainen, zolang de weersomstandigheden dat toelaten. In ieder geval met de jeugd en binnen de mogelijkheden die er zijn ook voor de senioren. En verder kunnen we alleen maar hopen dat de vijfde golf meevalt of sneller dan verwacht weer afvlakt. Dan zien we wel of we toch nog in de zaal wat wedstrijden kunnen spelen of dat we zullen moeten wachten tot de tweede helft van de veldcompetitie.

We leven dus met de vereniging opnieuw tussen hoop en vrees tijdens de jaarwisseling. Maar ik ben en blijf een positief gestemd mens. Al is het zeker niet makkelijk om in deze nieuwe lockdown de positieve dingen te blijven zien. Maar ik blijf hoop houden dat we met elkaar dit virus onder de duim krijgen en we in de loop van het jaar elkaar weer kunnen ontmoeten, wedstrijden kunnen spelen en de vereniging kunnen zijn die we graag willen.

Rest mij iedereen namens het bestuur een hoopvol, maar natuurlijk vooral een gezond 2022 te wensen.

Arne

Lees ook: