(hoognodig denk ik)
Inleiding
Systeemwerking binnen een vereniging is als volgt: ambities en beleid zijn onderdeel van je verenigingsvisie, deze worden feitelijk door de vereniging geformuleerd dan wel goedgekeurd en vervolgens door het bestuur beheerd. Voor de uitvoering is een afsprakenkader opgesteld door bestuur en commissies samen. Commissies voeren overeenkomstig de afspraken uit en het bestuur controleert of alles wel gebeurt in de geest van de geformuleerde ambities en beleid.
Deze opinie gaat specifiek over technische c.q. prestatieve ambities en beleid, de (controle op de) uitvoering hiervan en de rol die we allemaal hierin spelen.
Ambities?
Maandag 8 januari las ik in de vacaturetekst voor een nieuwe trainer: “KZ Danaïden is een ambitieuze korfbalvereniging” en “die samen met ons verder wil bouwen aan de ambities van de vereniging”. In ons handelen de afgelopen 5 jaar blijkt uit niets dat we ambities hebben. Althans dat is onder aan de streep de essentie van de zorgen die ik meermaals richting bestuur heb geuit. Soms uit naam van mijn rol tijdens het fusieproces, soms als medevormgever van de rode draad en (uitvoering van) het technische beleid, maar altijd over de onderwerpen: a) gebrek aan adequate uitvoering en controle m.b.t. beleid en ambities, en b) het hierdoor jammerlijke verlies van teveel jonge leden en kader.
Andere tijden
De fusie destijds was buitengewoon succesvol. De voornaamste reden hiervoor was, naar mijn mening, dat leden van beide verenigingen via werkgroepjes bruggen bouwden en tegenstellingen overwonnen. Samen formuleerden zij ambities en beleid, en hierbij behorende uitvoeringsplannen, die vervolgens na goedkeuring van een verenigingsvergadering eendrachtig werden uitgevoerd. Ook op technisch vlak een goed recept, wat ons tot +/- 2018 enorm vooruit heeft geholpen.
Heden en toekomst
Kijkend naar het overzichtskader, dan is de dramatische krimp van onze jeugdafdeling de grootste frustratie. Fiks (hun grote succes) is overigens niet weergegeven, zij liggen net buiten ons ‘concurrentiegebied’. Besef dat het drama eigenlijk nog groter is, want onze directe buur Trigon heeft al jaren geleden jeugdkorfbal stopgezet en van de toenmalige buur Crescendo hebben zich inmiddels aardig wat (jeugd)leden in het blauw-zwarte shirt gehesen… Naast omvang heeft onze jeugd ook sportief fors ingeleverd. In alle letters met wedstrijdsport, speelden we zo’n zes jaar geleden met 1 of meer teams in de 1e of 2e klasse. Op dit moment, op de A1 na, spelen alle ploegen breedtesport. Dit duidt wat het niveau van wedstrijdsport binnen onze senioren op de middellange termijn zal zijn.
Het systeem
Ik kan een rij voorbeelden geven van (gebrek aan controle op) uitvoeringsbesluiten die op zijn minst ‘onhandig’ waren en of tot onnodig ledenverlies heeft geleid. Dat heeft voor nu weinig zin. Want de oorzaak ligt in beginsel niet in de besluiten of bij commissies zelf, maar in het falen van het systeem. En tot de werking van het verenigingssysteem behoren we allemaal, dus: “hoe kan het zijn dat de jaarvergadering zo slecht bezocht wordt, terwijl dat het moment is waarop het systeem opnieuw geijkt wordt en eventuele verbeteringen hierop besproken en besloten worden; waarom wordt er bijvoorbeeld meer aandacht besteed aan de verhoging van de kantineprijzen, dan aan het niet meer aanbieden van KNKV KT-trainingen en het overboord gooien van de structuur voor jonge trainers met een hulpvraag. Waarom draagt niet iedereen gewoon ‘een uurtje in de week’ bij, want met dat gemiddelde hebben we al een kaderoverschot en hoeft er niet zo triest te worden geleurd!”
Rammelen
“Er wordt veel verwacht, maar te weinig bijgedragen. Er wordt veel gevonden, maar te weinig gesproken. Er wordt veel geroepen, maar te weinig geluisterd.” Dat is wat ik afgelopen paar jaar hoor. Ik herken hierbij de periode 2008-2010 waarin het fusieproces zich voltrok en tegenstellingen en vooroordelen overwonnen werden door o.a. samen bruggen te bouwen en samen een visie te creëren.
Uit recent contact met het bestuur blijkt dat zij inziet dat het systeem ‘rammelt’. Het bestuur wil graag het systeem verbeteren vanuit eigen regie. Doordat het systeem rammelt als gevolg van een tanend gebrek aan gemeenschappelijke visie en het bestuur dus zelf onderdeel is, moeten we mijns inziens met het hele systeem aan tafel om onze ambities en beleid (opnieuw) te bepalen en bij besluit de impact hiervan aanvaarden.
Verenigingsvergadering
Meest adequaat lijkt mij dat het bestuur zelf het initiatief neemt voor het plannen van een ingelaste verenigingsvergadering voor het bespreken van onze technische c.q. prestatieve visie en hiermee automatisch ook de (de aanpassing van de) bijbehorende kaders van ambities en beleid. Belangrijk onderdeel hierbij is overigens wel de koppeling met impact. Want een visie van ons allemaal wordt alleen werkelijkheid als we ook gemeenschappelijk de juiste bijdrage hieraan leveren.
Vanzelfsprekend is net als bij de reguliere jaarvergadering iedereen met een lidmaatschap, al dan niet voor zijn/haar kind, welkom. Vanwege het belang van een optimale aanwezigheid van jongeren en ouders van jeugd, zou ik als bestuur de vergadering plannen in de eerste week van de tweede helft veldcompetitie op een donderdagavond. Hiermee wordt de kans op agendaconflicten verkleind en de voorbereidingstijd van uitvoering van besluiten naar het volgende seizoen gemaximaliseerd. In mijn dan nog resterende rol als ouder zal ik zeker aanwezig zijn!
Arjen
